Öğrenme çevikliği, ilk olarak Lombardo ve Eichinger (2000) tarafından öne sürülen bir terimdir. Kurumlar içindeki yedekleme planlamasının ve kişilerin yeteneklerindeki yüksek özelliklerin optimizasyonunu belirlemeye yönelik araştırmalarının sonucunda yüksek potansiyelli çalışanların öğrenme yeteneğini ve deneyimlerden öğrenme becerisinin tanımlanması gerekliliği çalışmalarında değerlendirilmeye alınmıştır. Lombardo ve Eichinger (2000) tarafından geliştirilen dört boyutlu model; öğrenme çevikliğinin boyutları olan insan çevikliği, sonuç çevikliği, zihinsel çeviklik ve değişim çevikliğini şu şekilde tanımlamaktadır: ilk olarak insan çevikliği, zihinsel deneyimlerden öğrenen ve değişen sosyal koşullar altında etkili çalışabilen bireyleri ifade eder.
İçeriğe ait içindekiler bölümünün aktarımı devam etmektedir.
Bu kitap aşağıdaki Dijital Hak Yönetimi (DRM) Koşullarıyla belirlenen süre için kullanılabilmektedir: